Anne sütü!

Hamileliğimin son günlerinde "Eyvah! acaba iyi anne olabilecek miyim?, Bebeğime bakabilecek miyim?, Ya sütüm gelmezse ve bebeğimi besleyemezsem:( " korkularını yaşamaya başlamıştım. Doğumdan sonra bebeğimi görür görmez, kucağıma verir vermez hadi emzir demezler mi? Haydaaa bu da nerden çıktı?Daha kendimi hazır hisstemiyorum, yeni ameliyattan çıkmışım. Ağrım var. oturamıyorum bile. Ve 26 yıldır sadece estetik açıdan vücudumun bir parçası olan gögüslerimi bir yeme aracı olarak düşünemiyorum. Korktuğum da oldu. Bebeğimi doyurmam için memeden süt gelmesi için 20 kişi üstüme çıktı resmen. Herkes uzman. O diyor şöyle olacak diğeri yok böyle.Neticede psikolojiyle de %100 ilgili olan süt gelmedi. 1. gün, 2. gün, 3. gün:( Herkes telefon açıp sütün geldi mi diye sordukça sinir oluyordum. Gelen sütüm sanki geri gidiyordu. 4. gün annem ve eşim oğlumu sağlık ocağına aşıya götürdüğünde kötü bir haberle geldiler. Kaan'da sarılık başlangıcı varmış. Nedeni ise süt emmemesiymiş! Dünya başıma yıkıldı. Ben ne biçim bir anneyim. İşte kötüyüm, besleyemedim bile oğlumu. Hasta oldu benim yüzümden. Eşimden yalvar yakar süt sağma makinesi bulmasını istedim. Ağlama krizi sonunda o akşam makine geldi. Ertesi gün de yavaş yavaş SÜT. Bebeğim emdikçe sütüm çoğaldı. O kadar çoğaldı ki gögüslerim şişti. Ateşlendim. Göğsüm taş kesildi sanki. Kaan o zaman 1,5- 2 aylıktı. O günden sonra dönem dönem her iki göğsümde de aynı sıkıntıyı çektim. Bir göğsümde apse oluştu ve orada kaldı. Kaan büyüdükçe, geliştikçe çok şükür 1 ay daha emmiş oldu dedim hep süt kesilecekmiş gibi geldi.
Kaan artık 8 aylık ama dün gece o apseli olan göğsüme bir bıçak saplandı sanki. Ateşim yükseldi. Titredim. O kadar çok acı çektim ki biri gelip göğsünü kesmemiz lazım dese hemen derdim. Kaan emmek için uyandığında biraz rahatladım. Acım azaldı. Ama kalp çarpıntım, eklem ağrılarım ve ateş uyumama engel oldu. Kabus gibi bir geceydi.
Komşumla gece yaşadıklarımı paylaştığımda hemen doktora gidiyoruz olmaz böyle yeter artık 8 ay emdi hem dedi. Ben olsun bir kaç ay daha emsin sonra gideriz dedim. İşte annelik galiba bu. Doğru mu yapıyorum yalnış mı ama yeter ki doysun, mutlu olsun.