Canım bebeğim, okulların kapanmasıyla rahat bir nefes almaya başlayacaktık ki... ilk seminer günü merdivenlerden düştüm. Düştüğüm an bile aklıma gelen ilk şey sen oldun. Ayağım kesin kırıldı iki ay alçıda, şimdi nasıl olacak herşey, nasıl bakacağım oğluma? Neyseki kırık çıkık yoktu ama daha iyiside pek yok maalesef ayağımı basamıyordum. Ağlamaklı bir halde eve geldiğimde, beni görür görmez sen de ters birşeyler olduğunu anlayıp ağlamaya başladın. Seni görünce tabii bende!
Vee ne zamandan beri aklımda olan ve seni yavaş yavaş hazırladığım memeden kesme işni mecburen hızlandırdık. Çünkü gece uyandığında seni kucağıma alamayacak durumdaydım. Bakıcımıza rica ettik, sağ olsun bir hafta bizimle kaldı gece gündüz.
ilk gecemiz de 3-4 kez uyanıp anne, memee diye sen ağladıkça ben de ayağa kalkamadan odamda ağladım. Sabah nasıl olacağını bekledim merakla ama çok şükür herşey yolundaydı. bir kaç gün uyanıp su içip yattın. İkinci hafta anneannen geldi. Artık geceleri uyanmıyorsun bile:) Gündüzleri aklına gelmiyor değil emmek ama çabuk unutuyorsun.Ayağımın bandajlı olması uff oldu dememiz, memelerede uff olduya inandırdı seni:) Her işte bir hayır var işte.
Canım meleğim tahminimden daha kolay gitti herşey. Daha sancılı olacak sanıyordum bu ayrılık. Ben de kolay atlattım sen de:)Evde raporlu olduğum için tüm günseninle olmak da ikimize de iyi geldi.
Canım oğlumseni çok seviyorum.Neredeyse 20 ay anne sütü aldın, helali hoş olsun. İnşallah sağlığın için iyi olur bebeğim.
