24 Eylül 2008 Çarşamba

Alkışlar Kaan için...

İşlerin yoğunluğu, günlerin kısalması, havaların soğuması...epeydir yazamadım oğlum için. Küçük bir soğuk algınlığı geçiriyor. 1-2 gün sümüklü böcek gibi gezdi evin içinde. Burnunun silinmesini kesinlikle reddetti. Ya nefes alamayacağım diye korkttuğundan yada canı yandığından ama ne yaptık ettik sildik tabii burnumuzu:)

Henüz yürümese de artık ellerini bırakıpbirkaç saniye ayakta durmaya başladı minik oğlum.
Artık karşısına geçip alkış yapan birini görünce o da ellerini çırpmaya! başlıyor:) Durup durup alkışlıyorum oğlumu çünkü o nu ellerini birleştirmeye çalışırken izlemek çok zevkli.

Hiç yorum yok: