Anahtar Krizi!!!

Dün tam diş doktorundan çıkmış ve biraz rahatlamışken, dur bir evi arayayım gitmeden bir şey lazım mı diye sorayım dedim( lazım olmadğını biliyorum ama aramak istedim işte) malum olduuuu!
Nejla teyzemiz yok bişey dedi ama 2 dk geçmeden aradı tekrar:" Hemen eve gelsen iyi olur!"
Dünya başıma yıkıldı tabii, insanın 1-2 saniyede ne kadar çok şey geçebiliyormuş aklından öyle:(( Hemen Kaan'ın başına gelebilecek herşey ve ne durumda olduğuyla ilgili bir sürü şey gözümün önüne geldi.
Teyzemiz, Kaan odasında kilitli kaldı demez mi?
Hiç aklıma gelmemişti doğrusu. Evde alınan onca güvenlik önlemine rağmen odasının anahtarını nasıl olduda bıraktık öyle inanamıyorum. Hiç ilgilenmediği bir konuydu çünkü ne kapı kapatır ne de anahtarla oynardı.
Hemen baba ve büyükbaba arandı, arabayla onlar alındı. Komşular arandı, herkes evinde ne kadar anahtar varsa denemelere başladı. Ben apartmana girdiğimde Kaan'ın sesini duyunca elim ayağım kesildi tabii. Herkes kapının arkasında tam da ne olduğunu anlamayan oğluma bir şeyler söylüyor. Kimi anahtarı at, kimi kapıdan uzaklaş, kimi aman uzaklaşma kapının arkasında dur. Yani tam bir kaostu.
Bizimki oyun olsun diye, ben odama giyinmeye gidiyorum teyze demiş, kapıyı da kapatmış, ardından anahtar sesini duyunca teyzemiz paniklemiş başlamış ona aç kapıyı oğlum demeye, biz eve gidinceye kadar biimki kafa tutmuş aslında millete:éaçmıycam ben giyiniyorum diye:)
Ama benim yetiştiğim dakikalarda ağlıyordu, bir de baba ve benim sesimi duyunca iyice koyverdi, açamıyorum diye:(
Herhalde 15 anahtar denendi, çilingir gelinceye kadar, üst komşu, alt komşu, karşı komşu... herkes seferber.
Ben oğlum ben burdayım ağlama, sen oyuncaklarınla oyna biz kapıyı açacağız diyorum tüm sahte sakinliğimle, baba yerlerde altından at anahtarı oğlum diye bağarıyor, tam dikkat dağılıp susan çocuk tekrar ne yapacağını bilmez şekilde ağlıyor...
Sonunda alt çapra komşuya koştum, hiç de inanmayarak nasıl kilit bu kimsenin anahtarı uymuyor kimseye diye...
Jale hanıma olayı anlatmama gerek bile kalmadı bizim evden tüm apartmana yayılan kaos sesleriyle hemen anahtarlarınızı alabilir miyim dedim.
Üç anahtar elimde, birincisi olmadı aman dedim diğerleri de olmayacak derken 2. denediğimiz anahtar dönüverdi birden. Allahım ne kapıymış hemen oğluma sarıldım.(Bu arada çilingir de yetişmiş aşağıdaymış) Beziyle kalmış bir tek, badyi bile çıkartmış:) ama ağlamaktan gözler şimiş ve kızarmış:(Herkes evine kaçıştı geçmiş olsun deyip, daha fazla kalabalıkla korkutmayalım diyerek.
Sanırım yarım saat, 45 dakika süren kötü dakikalardan sonra, bu olay onda nasıl bir iz bırakacak korkusu kapladı içimi. Kahroldum.
Odadan çıktıktan sönra bile dakikalarca ağladı.
Açamadım anne diyerek:(
Kilitlerin zor açıldığı, açamamasının normal olduğunu anlattım ve konuyu değiştirdik. Biraz banyoda oyundan sonra, Sultan Teyzem(komşu) bana sünger Boblu çikoata verecekti dur onu isteyeyim demez mi? Kapıyı açması için söylenmiş rüşvetler kaydedilmiş:)))
Günün sonunda her zaman ki gibi daha kötüsüolabilirdi diyerek şükredildi. Hala titreyen bakıcı teyze teselli edildi. Kaan'la etkinlikler yapıldı, kapılar kapansa bile kilitlenmez denildi. Evde ki tüm anahtarlar toplandı:)))