Benim temkinli, yürümeyek için 15 ay bekleyen güvenliğini herşeyin üstünde tututan oğlum gitti, yerine bastığı yere bile bakmayan, nereye tırmanacağını şaşırmış bir fırtına Kaan geldi:)
Yürüsün diye üzüldüğüm günler için bu kadar çabuk üzülmeyi beklemiyordum:)
Geçtiğimiz pazar günü, evde ne yapacağını,nereye tırmanacağını şaşırmış bir Kaan, ile ona karşı nasıl önlemler alacağını şaşırmış bir annenin mücadelesi vardı evde. Uzun uğraşlar sonunda tam pes edecekken kazanan ben oldum:) Herhalde o yapma Kaancım demelerimin, O tırmandıkça peşinden koşup onu indirmelerimin bir oyun olduğunu sanıyordu. En sonunda vitrin önüne çekilen bir sandalyede oturmakla bulduğum çözüm esnasında, çok üzgün ve kızgın olduğumu anlatıp, ısrarlarına rağmen de kucağıma almayınca biraz göz yaşı döktü ama son oldu. Artık vitrine dokunmuyor! Aman ne mutlu oldum. Oğlum beni anladı, ben anlattım o da anladı diye:)
Bir kaç hafta öncesine kadar ben bir şeye hayır dediğimde, başını iki yana sallayan oğlum biraz daha büyümüş. Artık baş sallamalar yok. Anne hayır dediğinde ne kadar ciddi(kararlı) olduğuna bakılıyor ve yapmaktan vazgeçiyor.
Tabii oraya buraya saldırmaları sadece laf anlatmakla değil, aktif oyunlar oynayarakta engelliyoruz.
Artık tüm sehpaları kaldırarak geniş alan yaratmaya çalıştığımız salonumzda kovalamaca, futbol, güreş, balonlu oyunlar, legolar vb. oyunlar oynanmaktadır, duyurulur:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder