Kurban bayramında yaşadığımız talihsiz olayı çok şükür ucuz atlattık. Oğlum hızla iyileşiyor. Hergün pansumana gitmeye devam ediyoruz. Ama daha ertesi gün ayağının üzerine basmaya başlayarak hepimizin içini rahatlattın. Herkes birbirine söyleyemesede yürümenin gecikmesinden korkmuş. Sen sıralamaya başlayınca herkes derin bir ooh çekip korkusunu dile getirdi:) Hala üzüntüyü, suçluluk duygusunu üzerimden atabilmiş değilim. Senin keyfini, güler yüzünü gördükçe seviniyorum demek ki acımıyor, dayanıyor benim oğlum diyorum ama o geceyi unutamıyorum. Hiç o kadar korkmamıştık, doğduğundan beri hiç o kadar ağlamamıştın:(
Neyse artık toparlanıyorsun, dünkü pansumanda durum gayet iyi görünüyordu.

Dün akşam, 15.12.2008 büyükbaban bize yemeğe geldi. Eve birisi geldi mi sevincinden deli oluyorsun tabii bu kişi birde aileden biriyse daha da mutlu oluyorsun. Adana'dan beri yürüme isteğinde bayağa bir artış olmuştu. 1-2 haftadır destek almadan ayakta durmak sana çok keyifli geliyordu. Adana'da bir adım atıp kendini yere bırakmaya başlamıştın.

Dün geceeee seni uyutmak için odana götürdüğümde, kucağımdan hızla inip 3-4 adım uzaklıktaki oyuncağını almaya yürüyerek gittin:) ben arkanda kalmıştım. Panik yapmadan aferin oğluma demekle yetinmeye çalıştım ama aslında yaşasıııın ! diye bağırmak geldi içimden. İlk adımlarını atarken yanında olamamaktan korkuyordum.

Bana bu zevki yaşattığın için teşekkürler oğlum.